Planet SIIT

November 17, 2008

ไม่หลับไม่นอน วันจันทร์ที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ๐๒:๔๘:๔๙ น. วันก่อนเขียนเรื่องร้านสละโสดแล้วส่งให้ชาวบ้านอ่าน แต่มันไม่ออกหรือไงวะ กูล่ะงง ลุกขึ้นมาอาบน้ำ เพราะนอนไม่หลับทั้งๆที่เมื่อเช้าก็ตื่นแต่๗โมง วันนี้ได้เม้าโทสับกะน้องรักสุดๆในชีวิต เรื่อง ที่มันบอกกล่าวมาก็คงเป็นเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิตมันกระมัง คือ เรื่อง มันกลับไปดีกะแฟนเก่าที่จากกันไปเป็นปี แต่ก็คบกันมาหลายปี คงห้าหกปีได้ เราก็ไม่ค่อยรู้ความรู้สึกแบบนี้ว่าเป็นอย่างไร เกิดมาก็ไม่เคยกลับไปคืนดีกะใครซักคน แต่เคยคบกะแฟน๗ปีนะ อันนี้จำความรู้สึกได้ลางๆ เพราะเลิกไปนานมากแล้ว และหล่อนก็แต่งงานไปแล้ว แต่เพื่อนอีกคนเคยบอกว่า มันเป็นความรู้สึกที่ดีกว่าตอนจีบกันใหม่ๆอีก ก็รับฟังไว้ แล้วก็เฉยๆ แต่จำได้แม่นว่า เมื่อปีก่อนเคยบอกคนคู่นี้ไว้ว่า ไว้วันหลังเราไปเที่ยวกันสองคู่น่าจะดี เที่ยวสี่คนสองคู่นี่ดีสุดแล้วอะ ประหยัดค่าที่พักสุด สะดวกสุด มีความสุขมากสุดมั้ง เราหมายถึงไปเที่ยวต่างประเทศอะไรแบบนี้นะ แต่กะคนคู่นี้ เราก็คิดแล้วว่าอีกหน่อยคงได้ไปเที่ยวกันสองครอบครัวแบบพาลูกไปวิ่งเล่นเที่ยวด้วยกันด้วยซ้ำ แต่ช้าก่อน แฟนยังไม่มีเลยครับตอนนี้จะไปเที่ยวต่างประเทศสองคู่ได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้น กลับมาจากญี่ปุ่นคราวนี้มีความตั้งใจว่า จะประชดตนเองด้วยการไม่เดินทางออกนอกประเทศเลย จนกว่าพาสปอร์ตจะหมดอายุ(ยกเว้นลาว) แล้วตกลงจะได้ไปกันไหมละนี่ กลับจากสยามมาบ้าน ระหว่างทางเพื่อนรักโทรมาหา คุยๆกันไป อารมณ์หงุดหงิดก็เกิดขึ้นในใจทั้งคู่ กลับมาถึงบ้านก็เลยโทรไปใหม่ มันก็ไม่ค่อยอยากคุย แล้วมันก็คงคิดได้ก็เลยมาหาเราที่บ้านตอนห้าทุ่มกว่าๆ ก็เลยไปนั่งเม้าแตกกันมาสองคนที่สนามบาส คุยกันไปเรื่อยเปื่อย เพื่อนมาก็รักเราน่ะล่ะ มันก็เป็นห่วงชีวิตเรา ว่าเราจะไปทางไหนอย่างไร ปัญหาก็คือ เรามักไม่ค่อยสื่อสารหรือส่งสารกะใคร ว่าเรากำลังทำอะไรหรืออยากทำอะไร มีแต่เพียงเรื่องงุนๆงงๆ คนใกล้ชิดที่ญี่ปุ่นก็งงๆว่าเราอยากอยู่ที่นั่นมากๆ แล้วเรากลับมาที่นี่ทำไม ส่วนคนที่นี่ก็มักสงสัยกันว่า เรากลับมาแล้วไม่ทำมาหากินหรือไง เพื่อนเป็นห่วง ก็แปลกดี นานๆทีจะมีคนเป็นห่วงก็เลยรู้สึกแปลกๆ ก็คุยๆกันไปเรื่อยๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก เราก็เหมือนคนปกตินี่ล่ะ ก็ต้องตั้งหลักชีวิต สมองก็มีมือก็มี จะไปลำบากอะไรนักหนา บ้านก็ไม่ต้องซื้อ เออ รถอาจจะรีบซื้อ แค่กลับมาไทยยายก็ยกบ้านเล็กๆให้หลังนึงแล้ว ชีวิตแสนสบายกว่าคนทั่วไปที่ต้องผ่อนคอนโดตั้งมากมาย แค่ทำงานเลี้ยงดูชีวิตให้ได้ แต่มันก็ไม่ได้ยากไรนักหรอก วันก่อนมิ้มเป็นห่วงโทรมาถามว่า ทำงานได้ไหม ยากไปไหม และบอกให้เราอดทน ถ้าทำไปเรื่อยๆ ประสบความสำเร็จขึ้นมา นอกจากร่ำรวยแล้ว ขี้คร้านผู้หญิงเข้ามาเกาะแข้งเกาะขาเต็มไปหมด(มันเป็นงานประหลาดที่มีน้อยคนบนโลกทำ) เราก็ขำๆไป โธ่ แค่นี้ ก็เฉยๆ ผู้หญิงเนี่ยชีวิตไม่ค่อยสนใจไรนักแล้ว ไม่รู้เป็นไร วันนี้มีน้องคนนึงถามว่า “พี่ทศครับแก่แล้วรู้สึกไงครับ” เราก็งงๆ ตอบไปว่า “มึงหมายถึงไรวะ” (คนนั้นอายุ๒๕) คือ มันเป็นคำถามที่แปลกเหมือนผู้ถามพยามสื่อสารอะไรบางอย่าง บอกไปว่าเอาเป็นเรื่องๆไปละกัน เราบอกว่าที่แน่ๆเลยก็คือ เราหมดความสนใจผู้หญิงไปแล้ว สนใจเป็นพักๆแล้วก็ช่างมันๆ น้องทำหน้าตกใจ ถามมาว่า “จิงหรอพี่” ก็เออ ซิวะ ไม่ได้สนใจเลยว่า ผู้หญิงคนนี้เหมาะแก่การสนุก ผู้หญิงคนนี้เหมาะแก่การพาไปอวดเพื่อน หรือ ผู้หญิงคนนี้เหมาะเป็นแม่ของลูก กลับมาที่เรื่องเม้าแตกกะเพื่อนรัก เราบอกไปว่า ความสุขคนเรามันน้อยรูปแบบจะตายไป ก็น้อยจริงๆน่ะละ ความทุกข์อาจมีหลายแบบ แต่ความสุขคนเรามันมีน้อยแบบมากๆ คงเพราะเราเดินทางเยอะเราถึงกล้าพูดอะไรแบบนี้ได้ และทำได้ด้วย ครอบครัวเรา ยายแก่ๆ แม่แก่ๆ เราก็ดูแลได้ดี ถ้าไม่นับเรื่องเงินที่เรากำลังพยามหาอยู่(ไม่นานหรอกเดี๋ยวก็มั่งมีเอง) จะมีใครอายุ๒๘ ที่พาแม่ไปเดินสวนสาธารณะเย็นๆแทบทุกวัน บ่ายๆนั่งเม้ากะยายอายุ๘๐อยู่บ้านมั่ง แล้วก็ได้ทำงานที่ตนเองชอบด้วย พอดึกๆก็เม้ากะพ่ออีก ได้ทานเย็นกันประจำ ผุ้ชายมนุษย์เงินเดือนอายุ๒๘กว่าจะกลับบ้านก็นู้นสองทุ่มนู้น กลับมาจะมีอารมณ์คุยกะพ่อแม่ซักกี่คำเชียว ความสุขจากเพื่อนๆก็เหลือเฟือสุดๆ เพื่อนสนิทก็สนุกดี เพื่อนๆพี่ๆน้องๆไว้สังสรรค์กันได้สารพัดที่ ไม่ว่าจะแก๊งสนามบาส เพื่อนมัธยม น้องคณะ แค่วนๆแบ่งเวลาให้เพื่อนกลุ่มต่างๆ ใครเป็นแฟนเราก็เบื่อเราตายห่าไปแล้วล่ะนี่ อาจจะขาดไปบ้างเรื่องความรักจากผู้หญิง แต่ก็อยู่ในระดับพอใจๆ (ไม่ได้ปลอบใจตนเองด้วยนะนี่) พูดถึงเรื่องผู้หญิง วันนี้มีเรื่องแปลกประหลาดสุดๆในชีวิต ตอนเย็นๆไปขายของของนนท์อยู่จตุจักร เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อนเขายืนเลือกกระบองเพชรอยู่ จ้องหน้าเราเป๋ง ราวกับรู้จักกันมาก่อน จ้องกันอยู่พักใหญ่ แค่นั้นแหละจบ เรื่องจะไม่เป็นเรื่องขึ้นมาเลยหากเราไม่รู้สึกว่า ผู้หญิงคนนี้สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นคนมาที่จตุจักร(เวลาบอกใครว่าไปขายของที่จตุจักร สาวสวยกว่าสยามแสควร์คนมักไม่เชื่อ แต่พ่อค้าจตุจักรจะรู้กันว่าเราพูดจริง) แล้วก็หันมาพูดกะเหี้ยนนท์ว่า “เฮ้ย กูรู้แล้วว่า ชีวิตนี้กูทำอะไรขาดหายไป” (แต่เราพูดจริงนะนั่น ทั้งๆที่รู้ว่าชีวิตนี้ไม่มีทางได้เห็นหน้าอีก) ไอ้นนท์ยกให้เด็กคนนึงสวยสุดในยุทธจักรจตุจักร (ใครไม่รู้) แต่วันก่อนเราไปจุฬา รอมิ้มอยู่ เจอเข้า โอยกูจะเป็นลม สวยขนาดนั้น (คนนี้เรายกให้ที่๒) ยืนเม้าโทสับอยู่ใต้ตึก ไม่มีไรหรอก แค่มาพิมพ์ๆไรไว้ฆ่าเวลานอนไม่หลับ และบันทึกไว้ว่าวันไหนที่น้องรักดีกะแฟน เพราะเราคงได้คบทั้งคู่นี้ไปตลอดชีวิต ถ้าให้ดีเรามีแฟนเสียที น้องรักก็คงมีความสุขไปกับเราด้วยกระมัง คงใกล้เต็มทีแล้วล่ะ เพราะช่วงนี้เราอารมณ์ค่อนข้างเสถียร และที่สำคัญไม่ต้องไปไปมาๆกะต่างประเทศหรือต่างจังหวัดนานนานให้กังวลใจว่าจะ out of sight out of mind อีกแล้ว ปล. พรุ่งนี้ไปหาพ่อที่สุโขทัยซักสามสี่วัน พ่อไปเป็นกรรมการนางสาวไทย คาดได้ว่า เราคงเฉยๆไม่สนผู้หญิงอีกตามเคย คงยืนมองแบบไร้ความรู้สึกเช่นที่ผ่านมา</content>

November 14, 2008

tose #7 IE

Changing Lanes

Changing Lanes Friday, November 14, 2008 11:15:15 AM ตื่นมาตั้งแต่เก้าโมง กินข้าว นั่งดูหนังเรื่องChanging Lanesในช่อง๑๒หลังเลยไปแล้วค่อนเรื่อง ไฟในสมองลุกท่วมหัวอย่างแปลกประหลาด แต่ไฟในทรวงดับเงียบ งานงานงาน กระหายงาน ดูหนังเรื่องนี้หนสองในชีวิต หนแรกดูโรง(กี่ปีแล้วจำบ่ได้) จำได้ว่าหนังดี Ben Effleckแกมักเลือกหนังที่บทบาทประมาณนี้ และ เราก็มักชอบบทประมาณนี้เสียด้วย Boiler room ก็ใช่ มีใครเคยดูหนังเรื่องนี้ไหมล่ะ ไม่เล่าหรอก คร่าวๆว่าเกี่ยวกะนักกฏหมายและพ่อตา แต่ดูแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า โดยปกติพ่อตาและลูกเขยนั้น ใครเลือกใครกันแน่ ทั้งคู่ต่างเลือกในกันและกันใช่หรือไม่ มีเพียงภรรยาที่อยู่ตรงกลางระหว่างโลกการงานของผู้ชายใช่ไหม? (ผู้ชายมักปรารถนาประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ส่วนผู้หญิงคาดหวังความอบอุ่นสูงสุดภายในครอบครัว) แต่ความรักพื้นฐานต้องเป็นของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวซิ ความแสบสันของพวกนักกฏหมายใครๆต่างก็รู้ดี แต่ก็นั่นแหละ อย่างไรก็ดี ก็ต้องใช้งานพวกเขาเหล่านั้น ไม่ว่าคุณจะมีกิจการใหญ่-เล็กเพียงไหน และค่าตัวของพวกเขาก็ไม่ถูกเลย ในหนังมีบทพูดด้วยว่า คนบางคนเสพติดความโกลาหล คนบางคนเสพติดความหายนะ เรื่องที่เราดูแล้วเกิดความสงสัยขึ้นมาก็คือ การเจอเหตุการณ์ประหลาดๆ๑วัน จะทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมและวิธีคิดที่มีมาตลอดเป็นสิบๆปีได้(จริงหรือ?) จู่ๆ คุณธรรม จริยธรรม ศีลธรรม ก็จะโผล่มาจากจิตไร้สำนึก กมลสันดาน ง่ายๆแบบนี้จริงหรือ? นักกฏหมายที่ไว้ใจให้ดูแลผลประโยชน์ของครอบครัว หรือ กิจการของครอบครัวนั้นๆ ไว้ใจได้ อันนี้แน่นอน แต่ก็เป็นในระดับชั้นของตนเอง หากเป็นรุ่นลูกรุ่นหลาน จะเป็นอย่างไร และ หากเป็นรุ่นลูกรุ่นหลานของนักกฏหมายเหล่านั้น จะไว้ใจได้แค่ไหน มีคนเคยบอกเราว่า Love can not live where there is no trust. แล้วเราจะประยุกต์คำแบบนี้ใช้ได้ทุกเรื่องจริงหรือไม่ ในเรื่องที่มีผลประโยชน์มาเกี่ยวข้อง ไม่ใช่ประโยชน์ทางใจแต่อย่างใด ล้วนเป็นประโยชน์ทางเงินตรา อยากถามเหมือนนางเอกในหนังเช่นกันว่า ในเมื่อเธออยู่ในโลกแห่งเงินตราและการใช้เล่ห์เหลี่ยมแห่งชีวิตในรูปแบบนั้นแล้ว เธอจะพอใจกับการมีอยู่อย่างรื่นรมย์และพอเพียงจริงหรือ หรือ ให้ความรู้สึกเหมือนเกิดความต้องการไปดูคนเกี่ยวข้าว อาทิตย์ทอแสงบนทุ่งนาสีทองสวยไกลสุดตา แต่ไม่ต้องการไปทำนาด้วยตนเอง เราออกแนวเฉยๆกะชีวิตพอเพียงตามแนวทางพระราชดำริ เราก็อยากขับเล็กซัสเหมือนพระองค์ท่านน่ะแหละ พอดีเมื่อวานไปกินข้าวนั่งคุยกับเพื่อนที่พึ่งไปเป็นเซลล์ขายเล็กซัส เพื่อนพูดว่า สังคมกว้างขึ้นและได้รู้จักคนรวยๆมากขึ้น เราถามมันกลับ (แบบไม่กวนตีน)เลยว่า “แล้วการได้รู้จักคนรวยๆชีวิตมันดีขึ้นอย่างไรวะ” เพื่อนออกแนวตกใจกับคำถามของเรา แต่เราก็คิดแบบนั้นจริงๆ คือ ต้องแยกออกให้ขาด การรู้จักคนรวยน่ะดี กับการรู้จักคนรวยทำให้ชีวิตดี แล้วมีไรต้องแยกอีกไหม? หรือ แท้จริงแล้วเรื่องเหล่านั้นคือ ภาพลวงตาที่ฉาบทาสมองแห่งการรับรู้ว่า อะไรคือ ดี อะไรคือ ไม่-ดี หรือ ความจริงแล้ว สิ่งเหล่านั้นดีในตัวตนนั้นๆเลย แต่เพื่อนคนนี้เราก็รักมันมากน่ะล่ะ พูดกลับไปว่า การเป็นเซลลส์ ถ้าองค์ไม่แข็งพอ สุดท้ายก็จะกลายเป็นหมาล่าเนื้อ เพื่อนทำหน้างงๆแต่ก็เข้าใจกันล่ะ หลายเดือนก่อน ไปลาว-จีน กะป๊า ของโมนา เป็นทริพที่ออกแนวเหนื่อยๆ แต่ว่า ก็ได้คุยกะเศรษฐีหมื่นล้านอย่างป๊าแกเยอะมากๆ เพราะนั่งกันไปในรถก็เม้าแตก แล้วเกิดคำถามหลังฟองน้ำในสมองทำงานอย่างหนัก ว่า ลูกเขยเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง ในเมื่อป๊าบ้างานและมีจินตนาการสูงขนาดนี้ เขาไม่ต้องใช้งานกันหนักขนาดไหนเชียวหรือ (จริงๆแล้วเรายังรู้สึกผิดกะเรื่องที่ไม่ทำงานกะแกอยู่พอควร ลูกน้องแกบอกว่าแกขาสั่นเลยตอนเราตัดสินใจพูดไปว่าเราอยู่จีนทำงานให้แกไม่ได้(เสียงแตรรถดังเกิน และมีคนขากถุยมากไป) เรื่องของพ่อตานักกฏหมายใหญ่และ ลูกเขยทนายหนุ่มไฟแรงก็ยังอยู่ในหัวเรา จากภาพยนตร์เรื่องนี้ คนที่มีตรรกะทางความคิดแบบทนาย และมีความรู้ความเข้าใจกฏหมายขนาดนั้นคงฉลาดกันน่าดู ๙ปีก่อน เคยคุยกับเพื่อนสนิทคนนึงที่เรียนนิติว่า แล้วพวกLaw Firmใหญ่ๆเขาจัดการได้อย่างไรกับ การรวบรวมมนุษย์พันธุ์เขี้ยวลากดินไว้ได้เป็นร้อยๆคน เขาจัดการผลประโยชน์ทั้งทางงานเงินและสำคัญที่สุดคือ ทางใจได้อย่างไรกัน ในเมื่อพวกนี้โหดกันน่าดู เวลาผ่านไปหลายปี ดีใจที่เพื่อนไม่ต้องไปอยู่ในแวดวงทนายพาณิชย์แบบนั้น เพราะ มันได้ผู้พิพากษาตั้งแต่๒๕ขวบ ไม่เจอมันจะสามปีแล้วซินะ คิดถึงจัง เรารู้สึกว่า การจัดการกับแพทย์๑๐๐คน หรือ วิศวกร๑๐๐คน ย่อมง่ายกว่าการจัดการกับนักฏหมาย๑๐๐คน หลายเท่านัก แต่ที่ยากกว่า เราว่า คือ การจัดการกับนักร้องโปรดิวเซ่อร์นักแต่งเพลงครีเอทีฟว์๑๐๐คนนี่ล่ะ แต่ยากสุดคงยกให้การเป็นหัวหน้าพรรคการเมืองที่มีสอสอเขี้ยวลากดินนับร้อยคน (นี่เราพูดถึงการบริหารองค์กรทั้งหลายอยู่หรือ?) ไม่ซิ เปลี่ยนคำว่า จัดการ เป็นคำว่า ดูแล ซิ ดูแลทุกๆเรื่อง ทางใจ ทางเงิน ทางครอบครัว เอาง่ายๆว่าทางความพึงพอใจในชีวิตของเขาเหล่านั้น ศาสตร์และศิลป์แบบนี้น่าสนใจไหมล่ะ อืม เที่ยงแล้ว ลาดีกว่า</content>

November 13, 2008

tose #7 IE

สละโสด

สละโสด Thursday, November 13, 2008 3:42:45 PM คึกคักคักคึก ใจมันเต้นตึ๊ก ๆ ตั๊กๆๆๆๆ กร๊ากกก งุงิงุงิ คริคริ ชริชริ อ๊างงงงงงงงงงงงงงงง เหี้ย ภาษาไรเนี่ย เมื่อคืนไปสละโสดมา ร้านเหล้าๆนะร้านเหล้า ร้านเหล้าไอ้ปั๊มไอ้แป๊ะ กะพี่เทพแก กลับเช้าคร้าบบบบบบบบ ตื่นมาเที่ยง เนี่ยตอนนี้สี่โมงแล้ว ทำงานยังไม่ถึงไหนเลยนี่ ไล่กดโทรสับ แม่งขำชิบเป๋งเลยเรื่องนี้ ไปแดกโหงวด้วย ได้ยินมานานแล้วเรื่องร้านนี้ และก็เป็นร้านเพื่อนด้วย ก็เลยต้องไป ไปคนเดียวนี่ล่ะ ปกติไปร้านเหล้า เอกมัย ทองหล่อ ก็ไปคนเดียวได้ ไงไงก็ได้เจอเพื่อนแน่นอน แต่ไอ้นนท์กะน้องยุตม์สุดรักก็ตามมา เห็นเราท่าทางอารมณ์บูดๆ ในคืนลอยกระทง มันเลยตามมาง้อกัน ง้อไกลนะ ธรรมศาสตร์ รังสิตเลยเชียว พวกมึงอย่าได้แปลกใจเลย กูอารมณ์แปลกๆทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง เมื่อนานแล้วมีวันนึงงี่เง่าใส่กุ้ง กุ้งถามว่า ”เป็นเหี้ยไรนี่พี่ พระจันทร์เต็มดวงอีกหรือไง” เราก็งงๆ ไรกันวะ พอดึกๆออกไปดูดหรี่ริมระเบียงห้องนอน เงยหน้ามองฟ้า โอ้ว พระจันทร์เต็มดวงสุดๆ โอ้ว สวรรค์ ทำไมหล่อนเข้าใจฉันขนาดนี้ เล่าเรื่องเพื่อนดีกว่า ไอ้ปั๊มกะเรานี่รู้จักกันมานานมากๆ รู้จักกันตั้งแต่มัธยม ถึงจะอยู่คนละโรงเรียน เพราะบ้านมันใกล้บ้านเพื่อนรักเรา(ไอ้นัน) เมื่อวานตอนดึกๆมันตามมากินโหงว มันเล่าให้ๆน้องๆในโต๊ะฟังว่า มากินโหงวครั้งแรกก็มากะเรานี่ล่ะ ตอนนั้นมันมอหก เราเข้าปี๑แล้ว ก็ไปดูดาวกัน เป็นฝนดาวตกไลโอหนิคที่ใหญ่ที่สุดในรอบเป็นสิบๆปี(ธันวาคม ๔๑) เราก็ไปดูกันที่เขาใหญ่นอน๑หรือ๒คืนจำไม่ได้ เสร็จแล้วก็ไปกินโหงว รถตู้ตอนนั้นเบียดมากๆ มีไปกันตั้ง๑๔คน เป็นพวกแก๊งถาปัดจุฬาของเอ๋ย ซัก๑๐ แล้วก็เราแฟนเรา ปั๊มมากะไอ้นัน มีช่วงนึงของชีวิตที่เราไปดูฝนดาวตกบ่อยๆ จริงๆมันก็ตกทั้งปีนะ แต่ตกมากตกน้อยต่างกัน อยู่โตเกียวแทบไม่เคยเห็นดาวเลย เมื่อคืนตอนกินข้าวพูดว่าฝนดาวตกมีทุกปี ประมาณกลางเดือนธันวา แต่ก่อนไปต่างจังหวัดกันบ่อย ไปพม่า ก็รู้สึกปั๊มก็ไปด้วย แบ๊คแผ็คของแท้เลยสมัยนั้น โบกรถด้วย นั่งรถไฟชั้น๓กลับอะไรเทือกๆนี้ วันก่อนผ่านแถวๆทางไปภูหินร่องกล้า ยังคิดถึงไอ้ปั๊มอยู่เลย มีวันนึงหนุกมากๆ ไปกางเต๊นกัน ไอ้ต้อมกะไอ้ปั๊มกะไอ้อ้าย มันเล่นไฟกัน แม่งระเบิดกันตู้มต้ามๆ พญานาคพ่นไฟอะไรของพวกแม่งล่ะ ตอนนี้หรอ ไม่มีทางที่พวกเราจะร่วมทริพแบบนี้อีกแล้ว ผ่านไป๑๐ปีเอง ต้อมไปบวช(คงไม่สึก) อ้ายไปขายของแปลกๆ ไอ้ปั๊มก็ไปทำร้านเหล้าเต็มตัว อีกเรื่องอยากเล่า อันนี้ไอ้ปั๊มจำไม่ได้แน่ๆ มีวันนึง เอสไอก็ไปรับน้องที่ นาวี เอ๊ย สีดารีสอร์ทที่นครนายกกัน ไอ้ปั๊มบอกว่า น้องคนนั้นน่ารัก เข้าไปถามชื่อให้หน่อย ตอนแรกแม่งอยากได้เบอร์เลยด้วยซ้ำ เราก็เออ ก็ได้วะ ไหนๆกูก็ว้ากแล้วก็ไม่มีไรจะเสีย แม่งขำดี ก็เข้าไปถาม หน้าห้องน้ำ จำได้เลย ชื่อ น้อง ทู แล้วเราก็ลืมไป แล้วไอ้ปั๊มก็ไม่ได้จีบอะไร ผ่านเวลาไปนานมากๆ เราลืมไปแล้ว มีวันนึงเมื่อปี๒๐๐๕ ประมาณ พฤษภาได้ เราไปธุดงค์กะพระอ๊อฟตู้ต้อม ที่หนองเต่าดำ เมืองกาญจน์ เป็นทริพที่ดีที่สุดและเหนื่อยที่สุดในชีวิตเลย และได้เห็นหิ่งห้อยเยอะสุดในชีวิต ตลอดหลายชั่วโมง(ยังกะสวรรค์) หกโมงถึงสี่ทุ่มในป่าไผ่น้ำใสสะอาดจัดๆ เมืองกาญจน์ อ๊อฟ(แฟนทูขณะนั้น)พูดขึ้นมาว่า “พี่ทศพี่เคยเข้าไปถามชื่อทูด้วยนะพี่” เราก็งงๆ อะไรวะ เคยหรอวะ เหี้ยเอ๊ย เคยจริงด้วย นึกออกแล้ว ก็เลยขำๆ บอกไป อ๋อ กูถามให้เพื่อน น้องอ๊อฟก็คงไม่เชื่อ (ยังกะโกหก) ฮ่าๆๆ พอต่อมา เวลาผ่านไป กุ้งก็พูดถึงเรื่องนี้ เราก็บอก อ๋อ ก็ถามให้เพื่อนไง (เหมือนคำแก้ตัวเลยเนอะ) นึกไปก็ขำกะเหี้ยปั๊มว่ะ เออ มีรูปนึง กุ้งTaggedเราในfacebook กุ้งบอกว่า ทูแอบถ่ายตอนไปงานบอลปี๔๙ เราก็เคยเอารูปนี้มาแปะในhi5 นะ แต่ทำไมลบไปแล้วก็ไม่รู้ (จำไม่ได้แฮะ) ตอนนั้นกุ้งอยู่บอนหมัด เราอยู่โตเกียว แชทกันบ่อยจัดๆ กุ้งสอนใช้กูเกิ้นนนเอิ๊ดด กะเฟซบุ๊ค สะไค้พ ไรงี้ สรุปคือ จู่ๆเห็นหน้าไอ้ปั๊มก็จำได้ขึ้นมาเกี่ยวกะน้องทู ทั้งๆที่ไม่ได้รู้จักกันเล้ยยยย จบเรื่องไอ้ปั๊มไป เอาเรื่องขำกว่าดีกว่า มีวันนึง ก่อนเราเดินทางไปโตเกียวครั้งล่าสุด๑วัน ไอ้ภัคคึกไรไม่รู้ จัดเลี้ยงส่งพี่ทศ ถ้าเป็นพวกเหี้ยนนท์จะรู้ว่าเราไม่ชอบกินเหล้าก่อนเดินทางซักสามวัน แต่น้องภัค..จัดมา พี่ทศก็...จัดไป ภัคไปเข้าห้องน้ำ บอกเราว่า ถ้ามีใครโทรมาก็บอกเขาไปว่าไปเข้าห้องน้ำนะ แล้วก็มีจริงๆด้วย มองหน้าจอเห็นว่าชื่อพี่เทพ เราก็รับให้ตามคำสั่ง พูดไปว่า “น้องภัคไปเยี่ยวครับ” อีกฝั่งนึงงงโคตรๆ แล้ววางไป วันนั้นเรื่องที่คุยกัน ก็มีเรื่อง ร้านสละโสดนี่ด้วย ไม่รู้ทำไม ไอ้ภัค มันพูดถึง มันบอก เออ ใช่ ร้านซักรุ่นพี่ทศได้ พี่แป๊ะ พี่ปั๊ม พี่เทพ เราก็บอกๆไป เออ ใช่ๆ ได้ข่าวจากไอ้อ้ายเหมือนกัน พอเมื่อคืน เราไปคนเดียวเจอพี่เทพคนแรก ก็คุยๆกัน คุยไปซักพัก ถามเทพว่า “เฮ้ย มึงรู้จัก รุ่นน้องภัคป่ะวะ ซักรุ่น๑๓ ชื่อ ภัค” เทพบอกว่า “ทำไมวะ คนสวยจัดๆเลยป่ะวะ” เราก็งงๆ ทำหน้าเควสชั่นม๊าก???? “เฮ้ย ไม่สวยเลย ตัวเตี้ยชิบหาย” แล้วคิดว่า เออ สงสัยคนละคนกันมั้ง ไม่ถามต่อละกัน แต่พอกลับบ้าน คิดถึงภัคขึ้นมา นึกในใจ เหี้ยเอ๊ย จริงๆแล้วภัคมันสวยนี่หว่า มันดาวเอสไอนะเว้ย ฮ่าๆๆๆ ทำไมมันกลายจากคนสวยเป็นคนตลกบ้าๆบอๆไปได้วะ หรือว่า เราไอ้โฮ้พไอ้นนท์ไอ้ยุตม์เป็นคนตลกมากๆ ไอ้ภัคมันเลยบ้าๆบอๆตามไปด้วย จะว่าไปเห็นๆผู้หญิงมาบนโลกเนี่ย ไอ้ภัคตาสวยที่สุดที่เคยเห็นมาแล้วล่ะ เราไม่ใช่คนตลกนะ เราเป็นคนหล่อ(ฮา) แต่พี่แป๊ะ นี่ฮามาก เจอล่าสุด คริสต์มาสปีก่อน ที่ร้านเดิมไอ้ปั๊ม เรากลับมาไทยพอดี ไอ้แป๊ะ รู้ว่าเราไปอยู่ญี่ปุ่นมา ก็เลยจะจัดให้รู้จักกับ ผู้หญิงญี่ปุ่นคนนึงที่มันรู้จักที่อังกฤษให้ แล้วไปติดต่อกันเองที่โตเกียว เราก็เออดี มีเพื่อนใหม่ๆ คนญี่ปุ่นหาที่พูดอังกฤษเก่งๆชีวิตเราก็ไม่ค่อยเจอซะด้วย แต่สุดท้าย ไรไม่รู้ของมัน ก็ไม่ได้รู้จัก เราไปรอมันที่Tops RCA ตั้งหลายชั่วโมง แม่งเอ๊ย กูล่ะเซ็ง มันบอกว่าพ่อแม่ผู้หญิงคนนั้นทำธุรกิจแบบเดียวกะที่เราอยากทำที่นั่นด้วย จะได้ขอข้อมูลได้ แต่ลืมๆไปแล้วว่า ยังไงกัน ตอนนั้นไอ้แป๊ะบอกว่า แต่ก่อนเรารู้จักสาวเยอะ เราบอก เฮ้ย ไม่หรอก เออ แต่จะว่าไปเราก็เคยแนะนำสาวรัดสาดที่มันชอบให้นี่เนอะ แต่มันก็ทำไมไม่จีบวะ จำไม่ได้(นานจัดๆ) น้องที่คณะที่เป็นแฟนเก่ามัน เราก็แนะนำป่ะวะ เรื่องแม่งนานจัดๆ จำไม่ค่อยได้แม่นนัก แต่ของแบบนี้ ใครจีบใครเราก็ไม่เกี่ยวอยู่แล้ว แค่แนะนำชื่อแนะนำหน้าให้รู้จักกันซินะ ไอ้แป๊ะเคยบ่นเรื่อง hi 5 ว่า ห้ามมีๆๆๆๆๆ เราก็ขำๆไป กูพอรู้น่า อะไรควรไม่ควร เอิ๊กๆ จะว่าไปแนะนำคนให้รู้จักกันนี่ทำมาทั้งชีวิตเลยมั้ง แปลกดี แต่กูกลับโสด โสดจริงจังด้วย หาคนมาเข้าใจเราย๊ากยาก ฉะนั้นต้องไปสละโสด ฮ่าๆๆๆ ทำงานก่อน ซักสามทุ่มงานคงเสร็จระดับนึง ค่อยคิดอีกที ว่าไปไม่ไป เกิดคำถามขึ้นมาในหัว ว่า ทำไม เด็กรัฐศาสตร์มักสวย เมื่อคืนมีช่อทโคตรพ่อประทับใจ (ในความทรงจำของตนเอง) น้องที่นั่งตรงข้ามตอนกินโหงวบ่นหนาว เราเดินไปที่รถหยิบเสื้อกันหนาว มาให้ห่ม กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด แต่ประโยคเด็ดเหี้ยยุดที่กระแทกใจสุดๆ แม่งก่อนแยกกัน มันบอกว่า “พี่ทศอย่าคบคนที่หน้าตานะ” ประโยคแบบนี้มันไม่เคยพูดกับเราหรอก เราก็แปลกใจ พอกลับถึงบ้านเราก็โทรไปเม้ากะไอ้นนท์ ก็คุยกันว่า กูแม่งเป็นคนมีสาระจัดอะ ก็อยากมีแฟนแบบมีสาระจัดๆด้วยเหมือนกันเนอะ มันก็บอกว่า มันก็เข้าใจเราเพราะเราก็มีสาระจริงๆน่ะละ แต่โดยปกติคนรู้จักผิวเผินๆ มักคิดว่าเราเป็นพวก ตลกไปวันๆ ชีวิตไร้แก่นสารเนอะ</content>

November 10, 2008

bact #5 IT

But you have to click!

เดี๋ยวนี้เค้าคาดคั้นแฮะ <a href="http://www.flickr.com/photos/arthit/3018858423/" title="Is kko your friend? YES NO by arthit, on Flickr"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3202/3018858423_e7168cb038.jpg" width="500" height="215" alt="Is kko your friend? YES NO" /></a> จะไม่คลิกก็ไม่ได้นะ เพราะเค้ากำชับมาเลย ว่าจะ YES จะ NO ก็เอาเหอะ แต่ยูต้องคลิกนะเฟ้ย! (สุดยอด) <a href="http://www.flickr.com/photos/arthit/3018858425/" title="But you have to click! by arthit, on Flickr"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3030/3018858425_ca4c44010a_o.png" width="394" height="143" alt="But you have to click!" /></a> <blockquote> kko has added you as a friend Is kko your friend? YES NO Click Yes if kko is your friend, otherwise click No. But you have to click! Please do not reply directly to this email. This email was sent to you at the request of kko . You have not been added to a mailing list. If you would prefer not to receive invitations from any SpeedDate members please click here To contact us about this email, please click here SpeedDate.com, Inc. PO Box 5545 Redwood City, CA 94063, USA. </blockquote> โดเมน SpeedDate.com นี่<a href="http://www.robtex.com/dns/speeddate.com.html">โดน blacklisted ไปแล้ว</a> ใครได้เมลมาก็อย่าไปคลิกอะไรนะครับ บล็อคได้ก็บล็อคเลย ไม่งั้นเพื่อน ๆ ใน contact list ของเราจะซวยไปด้วย - มันมีเป็นแอปพลิเคชันบน Facebook ด้วย อันตราย technorati tags: <a href="http://technorati.com/tag/SpeedDate" rel="tag">SpeedDate</a>, <a href="http://technorati.com/tag/SPAM" rel="tag">SPAM</a>, <a href="http://technorati.com/tag/wow" rel="tag">wow</a> <img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bact/~4/448559508" height="1" width="1"/></content>

November 08, 2008

bact #5 IT

งามต่างมุม : เสวนาในวาระเกษียณราชการ อู่ทอง โฆวินทะ

<a href="http://www.tuphilre.net/">ภาควิชาปรัชญา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์</a> ขอเชิญร่วมเสวนาวิชาการ เรื่อง &ldquo;งามต่างมุม&rdquo; เนื่องในวาระเกษียณอายุราชการ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อู่ทอง โฆวินทะ ภาควิชาปรัชญา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ขอเชิญร่วมเสวนาวิชาการ เรื่อง &ldquo;งามต่างมุม&rdquo; โดย <ul> <li>รศ.ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์ ภาควิชาภาษาและวรรณคดีอังกฤษ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์</li> <li>ดร.สายัณห์ แดงกลม ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร</li> </ul> วันจันทร์ที่ 24 พฤศจิกายน 2551 เวลา 12.45 - 16.00 น. ณ ห้อง ศศ.301 คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ขอเชิญเข้าร่วมเสวนาโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ โทร. 0-2613-2610 <a href="http://www.tuphilre.net/">http://www.tuphilre.net/</a> technorati tags: <a href="http://technorati.com/tag/philosophy" rel="tag">philosophy</a>, <a href="http://technorati.com/tag/Thammasat+University" rel="tag">Thammasat University</a>, <a href="http://technorati.com/tag/seminar" rel="tag">seminar</a> <img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bact/~4/446257318" height="1" width="1"/></content>

November 06, 2008

tose #7 IE

คำถามแปลกๆ

คำถามแปลกๆ วันศุกร์ที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ๐๑:๑๘:๔๒ น. วันนี้นั่งอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง เห็นประโยคหนึ่ง แล้วเกิดความสงสัยมากกก ว่า เฮ้ย ไม่จริงมั้ง เกิดมาไม่เห็นเคยรู้สึกแบบนั้นเลย อ่านผ่านไปอีกหน้านึง เกิดคำถามขึ้นมาในหัว เฮ้ย ไม่จริงๆๆๆๆ มันค้านกับประสบการณ์ในชีวิตที่มีมา๒๘ปี ก็เลยโทรหาชาวบ้าน โทรหา เมย์ มิ้ม กุ้ง ไม่มีใครรับกูเล้ยสามคนนี้ ก็เลยโทรหาเหี้ยนิน ตูน กี้ อ้อม เหี้ยเมย์ เหี้ยบอย ตูนกะกี้ดีใจจัดๆที่เราโทรไป เห็นคืนก่อนกี้โทรมาแต่เราขี้เกียจคุย วันนี้ก็โทรหา คือ มันเป็นคำถามที่ควรถามผู้หญิงมากกว่า ทุกคนตอบตรงกันหมดว่า เออ มันเป็นแบบนั้นแหละ ยกเว้นมิ้ม มิ้มตอบแบบที่เราคิด อ้อ ใช่ กุ้งไม่โทรกลับมา ก็เลยไม่ได้ถามคำถามนี้ อยากรู้เหมือนกันว่า กุ้งจะตอบว่าไง ถ้าตอบถูกใจจะพาไปกินไรหร่อยๆซะหน่อย ถ้าตอบไม่ถูกใจก็จะให้กล้องเป็นของรางวัล(ฮา) เออ แต่เอ๋ยตอบได้ฮาสุดๆ มันบอกว่า ก็มึงอะผิดธรรมชาติผิดปกติ ไม่รู้ตัวหรือไง เราก็ เออ ว่ะ บรรลุธรรม โสดาปัตติผล งั้นแบบนี้จริงๆแล้วมันต้องมีอีกหลายๆเรื่องในชีวิตที่เราเข้าใจผิดแน่ๆเลยว่ะ เดี๋ยววันหลังต้องหัดถามชาวบ้านซะแล้ว ว่า ไอ้ที่เข้าใจมามันผิดไหม คล้ายๆไงดี เราเห็นใบไม้ของต้นมะม่วงน่ะสีแดงมาตลอดชีวิต แล้วจู่ๆในหนังสือเล่มนี้ก็มาบอกว่า ไม่ใช่ๆ ใบไม้ของต้นมะม่วงน่ะสีเขียว!!! เอ๊า กูพึ่งรู้ว่า กูตาบอดสีไปซะงั้น นึกได้อีกตัวอย่างนึง มีวันนึงไปหัวหินกัน นานแล้วล่ะ นั่งเมาๆกันอยู่ริมระเบียง ได้ยินเสียงจิ้งหรีดเยอะมากๆดังจัดๆ พวกน้องๆมันก็ถามกันขึ้นมาว่าเสียงอะไร เราก็บอกว่าก็เสียงจิ้งหรีดไง บ้านพวกมึงไม่มีหรือไง พวกแม่งทั้งสี่ทำหน้างงๆ แล้วก็บอกว่าไม่มี บ้านพี่มีหรอ เราก็งงแตกไปอีก ไอ้เหี้ยเอ๊ย ไม่มีวันไหนตลอดชีวิตกูที่นอนบ้านนี้แล้วไม่ได้ยินเสียงจิ้งหรีดเลย เราก็เลยพึ่งรู้ว่า บ้านกูมีบ้านเดียวในกรุงเทพมั้ง(ฮา) คือ คำถามมันง่ายๆนะ ไม่ได้เป็นเรื่องที่ต้องสงสัยหรือไม่ต้องสงสัย อาจเพราะความจริงเรื่องนี้ในแต่ละคนไม่เหมือนกัน อ้อ โทรหาเตยด้วย แต่ลืมถามคำถามนี้ โทรไปเบื่อๆ ขอให้เตยเล่าเรื่องตลกให้ฟังเรื่องนึง (อีนี่มันตลกดี) เตยก็เลยพูดไรมานิดหน่อย เราถามว่านี่มันตลกไงวะ พอวางเตยไป โทรไปหาไอ้นนท์กะไอ้ยุด ทั้งสองคนนี้กำลังขับรถอยู่ทั้งคู่ เราย้ำเลยนะว่า เรื่องตลก (วิธีการเล่าเรื่องตลกคือห้ามบอกก่อนว่า เรื่องนี้คือ...เรื่องตลก...มิฉะนั้น..จะ..มิตลก ชิมิเคอะ) พอเราเล่าจบแม่งขำกันต่อเนื่องยาวนานลั่นรถแน่ๆ ได้ยินเสียงแม่งขำกันชิบหาย กูก็ยังงงๆแม่งตลกตรงไหนวะ โทรศัพท์เม้าแตกก็ไม่ช่วยไรนัก ปวดตา เวียนหัว สะบักจม เป็นแบบนี้มาเป็นสัปดาห์แล้ว แต่ชีวิตไม่ได้มีปัญหาอันใด ไม่เครียดนัก ไม่ได้มีเรื่องอยากปรึกษาอะไรใครเลยด้วยซ้ำ วันก่อนนู้นไอ้ยุดปรึกษาเรื่องขาดทุนสองแสนบาท (ทำใจไม่ได้ (ไม่ใช่เรื่องหุ้นนะ )) เราก็เครียดว่าถ้าเราช่วงนี้เราทำงานเตรียมตัวไม่ดี กูขาดทุนเป็นล้านเลย หลายล้านบาทเลยด้วยซ้ำ เออ แปลกนะ พอคิดเป็นตัวเลขแล้ว ทำให้ไม่เครียด แต่ถ้าคิดว่า ทำอะไรก็ต้องรับผิดชอบอันนี้แบบนี้ซิที่เครียดกว่าอีก ไอ้นนท์บอกว่า งานใช้สมองมันก้อเครียดแบบนี้ล่ะพี่ แต่เราก็ค้านนะ ปกติกูเป็นคนไม่ค่อยเครียดมากนักนะ นอกจากเวลามีปัญหาชีวิตจริงๆ แล้วทำไมช่วงนี้ปวดลูกกะตาได้วะ กูล่ะงง พ่อก็ไม่ป่วย ยายก็แข็งแรง ธนาคารก็พูดจาดี๊ดี ผู้หญิงมาหักอกก็ไม่มี โลกจะพินาศ(พินาศไปแล้ว) ความฝันจะถูกทำลายฤก็ไม่(เพราะเลิกฝันไปแล้ว) ซึ่งจริงๆแล้ว เราไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยนะนี่ จะว่าไป ชีวิตแสนสุขีสโมสร แต่เหมือนไม่มีพลังเลย กินข้าวเยอะมาก ตื่นแต่เช้าด้วย พรุ่งนี้ก็ต้องตื่นหกโมงกว่าๆอีก แต่นอนหลับสนิทดี ให้ความรู้สึกเหมือนปีที่แล้วด้วยซ้ำ แบบมีเวลาว่างกูขอนอนเหอะ หัวถึงหมอนหลับทันทีไม่อยากยุ่งกะใครเลย กูปวดกระบอกตา เอ หรือ สายตาสั้นหว่า สายตาสั้นไหมนี่ไม่แน่ใจ แต่จู๋สั้นนี่ชัวร์ ฮ่าๆๆ โทรหาเหี้ยโป้งกะเหี้ยแด๊กด้วย ไอ้โป้งบอกงานที่มันพึ่งทำไม่กี่วันนี้ แม่งจ้างมันมาอ่านหนังสือ อ่านตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น ไอ้เหี้ยแด๊กบอกว่า(พึ่งทำงานเดือนนี้เหมือนกัลล์) งานแม่งก็อ่านหนังสือตั้งแต่เจ็ดโมงกว่าถึงค่ำๆนู้นแน่ะ ตาแทบบอด เราก็บอกไปว่า เออ กูก็เหมือนกัน แปลกดีนะ พวกเราแม่งนักอ่านกันทั้งสิ้น แต่พอมาเป็นงานที่ต้องอ่านนี่แม่ง ปวดตากันใหญ่เลย แต่ก้ออ่านกันคนละเรื่องนะ เหี้ยแด๊กมันอ่านพวกคำพิพากษา เขาเรียกไรไม่รู้กฏหมายๆซักอย่าง ไอ้โป้งมันอ่านเรื่องเกี่ยวกะDNA ส่วนเราอ่านวิธีการใช้สมองในการสร้างสรรค์ ฟังดูเหมือนพวกเด็กเรียนเลยเนอะ แต่จริงๆตัวเบ้อเร่อๆ เฮฮา ทุกตัวเลย อยากจับหมูจัง ไม่ได้จับมาจะสองเดือนแว้วววววว วันเหี้ยไรวะ กูโทรหาคนร่วม๑๐คน นี่กูขายแอมเวย์หรือไงกัน!!!</content>

bact #5 IT

oh your highness "highly educated" PAD

จากข่าว <a href="http://www.manager.co.th/Politics/ViewNews.aspx?NewsID=9510000131857">พันธมิตรฯ ฮุสตัน ต้อนรับ “หมัก” อบอุ่น</a>, ผู้จัดการออนไลน์, 6 พ.ย. 2551 : <blockquote cite="http://www.manager.co.th/Politics/ViewNews.aspx?NewsID=9510000131857"> &ldquo;... ทั้งนี้ เมืองฮุสตัน มลรัฐเทกซัสถือเป็นเมืองหนึ่งในสหรัฐอเมริกาที่มีพันธมิตรฯ หนาแน่นมากเมืองหนึ่งของสหรัฐอเมริกา โดยส่วนใหญ่เป็นชาวไทยที่มีการศึกษา เป็นเจ้าของกิจการหรือประกอบวิชาชีพเฉพาะ เช่น แพทย์ พยาบาล ทนายความ พนักงานบริษัท เป็นต้น&rdquo; </blockquote> หรือพูดง่าย ๆ ว่า เป็นเมืองที่ไม่ค่อยมี &ldquo;บาบูน&rdquo; นั่นเองครับ (เหมาะแก่การอยู่อาศัยของพันธมิตรเป็นอย่างยิ่ง) technorati tags: <a href="http://technorati.com/tag/PAD" rel="tag">PAD</a>, <a href="http://technorati.com/tag/education" rel="tag">education</a>, <a href="http://technorati.com/tag/language" rel="tag">language</a> <img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bact/~4/444414023" height="1" width="1"/></content>

November 04, 2008

bact #5 IT

ReadCamp promotional graphic by anpanpon

<a href="http://anpanpon.com/blog/?p=232">anpanpon</a> (นักเรียนออกแบบผู้จบบัญชีมา :p) ช่วยออกแบบกราฟิกประชาสัมพันธ์+เสื้อยืดงาน<a href="http://readcamp.org/">รี้ดแคมป์</a>มาให้ แต้งกิ้ว~ (โปรดสังเกตรูปขนมปังด้านขวาบนเป็นสำคัญ) <a href="http://www.flickr.com/photos/arthit/3002043605/" title="ReadCamp web banner by anpanpon, on Flickr"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3282/3002043605_e67719a120_o.jpg" width="400" height="300" alt="ReadCamp web banner by anpanpon" /></a> <a href="http://www.flickr.com/photos/arthit/3002043617/" title="ReadCamp T-shirt by anpanpon, on Flickr"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3140/3002043617_19c064ab16_m.jpg" width="240" height="229" alt="ReadCamp T-shirt by anpanpon" /></a> www: <a href="http://readcamp.org/">ReadCamp.org</a> หมายเหตุ: งานรี้ดแคมป์นี้ ไม่ได้จัดโดยหรือเกี่ยวข้องกับ &ldquo;วารสารอ่าน&rdquo; แต่อย่างใด (แต่ถ้าในแง่ของความสนใจแล้ว ส่วนตัวของผมเอง ชอบงานของประชา-ซึ่งในตอนนี้เขาก็เป็นทีมของวารสารอ่านด้วย) หมายเหตุ 2: ใครสนใจหาคนออกแบบกราฟิก สิ่งพิมพ์ เว็บไซต์ นามบัตร สเตชันเนอรี คาแรกเตอร์ ฯลฯ ติดต่อ anpanpon ได้ ที่บล็อกของเธอ <a href="http://anpanpon.com/blog/">anpanpon.com</a> ข่าวว่าตอนนี้กำลังจะปลดระวางคอมเก่าตัวแก่ กำลังเร่งระดมทุนอยู่ :p [ads] technorati tags: <a href="http://technorati.com/tag/ReadCamp" rel="tag">ReadCamp</a>, <a href="http://technorati.com/tag/anpanpon" rel="tag">anpanpon</a>, <a href="http://technorati.com/tag/design" rel="tag">design</a>, <a href="http://technorati.com/tag/t-shirt" rel="tag">t-shirt</a> <img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bact/~4/442149150" height="1" width="1"/></content>

November 03, 2008

maha #1 EE

ทำไมกว่าจะซื้อโทรศัพท์ได้สักเครื่องมันยากนักนะ

ในที่สุดก็สามารถต่อ Notebook เข้ากับโทรศัพท์มือถือเพื่อใช้ Internet ได้ เรื่องนี้ยาวมาก ไม่ใช่เรื่องทางเทคนิคหรอก แต่เป็นเรื่องความไม่รู้ของเราเองบวกกับความไม่รู้ของคนขายบางคน เรื่องก็คือเราไม่เคยรู้เลยว่าการต่อ Internet ผ่านโทรศัพท์มือถือมันทำได้จริง (มานาน) แล้ว พอเรารู้ด้วยโฆษณาของ Internet SIM ของ DTAC เราก็เลยสนใจขึ้น แต่ปรกติเราใช้โทรศัพท์รุ่นพื้นฐานเท่านั้น ราคาเครื่องต่ำกว่า 1000 บาท มาตลอด ก็เลยไม่รู้ว่าโทรศัพท์มือถือสมัยนี้มีรายละเอียด option เยอะมาก เยอะมากจนเรางง เพราะฉะนั้นตอนที่เราไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่เพื่อนำมาต่อกับ Internet เราจึงคุยกับคนขายไม่รู้เรื่องเลย เรา :> ขอซื้อโทรศัพท์หน่อยครับ คนขาย :> รับรุ่นไหนดีคะ เรา :> รุ่นที่ต่อกับ Notebook แล้วใช้ Internet ได้ น่ะครับ คนขาย :> รุ่นนี้เลยค่ะ ราคา 4xxx บาท เรา :> ดู spec เครื่องตรงไหนหรือครับ จึงจะทราบว่ารุ่นนี้ใช้ Internet ได้ คนขาย :> รุ่นนี้แหละค่ะ ใคร ๆ เขาก็ใช้กันได้ เรา :> ??? เราเดินหนีเลย เรา :> ขอซื้อโทรศัพท์หน่อยครับ คนขาย :> รับรุ่นไหนดีคะ เรา :> รุ่นที่ต่อกับ Notebook แล้วใช้ Internet ได้ น่ะครับ คนขาย :> รุ่นนี้เลยค่ะ ราคา 5xxx บาท เรา :> ดู spec เครื่องตรงไหนหรือครับ จึงจะทราบว่ารุ่นนี้ใช้ Internet ได้ คนขาย :> ดูที่ Bluetooth ค่ะ ถ้ามีแปลว่าใช้ได้ เรา :> ??? เราเลยเลี่ยงไปดูร้านอื่น ที่ร้านอื่นก็จะเจอประสบการณ์คล้าย ๆ กัน เรา :> ขอซื้อโทรศัพท์หน่อยครับ คนขาย :> รับรุ่นไหนดีครับ เรา :> รุ่นที่ต่อกับ Notebook แล้วใช้ Internet ได้ น่ะครับ คนขาย :> รุ่นนี้เลยครับ ราคา 6xxx บาท เรา :> ดู spec เครื่องตรงไหนหรือครับ จึงจะทราบว่ารุ่นนี้ใช้ Internet ได้ คนขาย :> ดูที่ GPRS/EDGE ถ้ามีแปลว่าใช้ได้ ฟังดูเข้าที เราก็เลยดูเครื่องอื่น ๆ ในตู้เพื่อหาตัวเลือก สายตาไปเจอเครื่องหนึ่งราคา 3xxx เครื่องนี้ล่ะครับ มี GPRS เหมือนกันใช้ได้ไหม คนขาย :> ไม่ได้ครับ เรา :> อ้าว ??? (เรามาเดา+เข้าใจเอาทีหลังว่าเครื่องอาจจะใช้ WAP ผ่าน GPRS ได้เท่านั้น) สุดท้ายเราเลยเลิกซื้อจากตู้เลย เดินเข้าศูนย์ DTAC ทันที และบทสนทนาทั้งหมดก็เริ่มขึ้นอีกครับ โชคดีคราวนี้เจ้าหน้าที่ของ DTAC มีความอดทนสูงมากและมีความเข้าใจในสิ่งที่ตนทำเป็นอย่างดีจึงสามารถอธิบายให้เราฟังไปทีละขั้น ๆ จนเราเข้าใจ ขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ พอเข้าใจแล้วก็เลยซื้อเลย ได้ NOKIA 3110 Classic มา 1 เครื่อง ราคาก็ไม่สูงมาก เรื่องที่ติดใจเราก็คือ คนขายที่ร้านตามตู้ บางทีดูไม่มีความรู้ในสินค้าที่ขายเลย บางคนก็มีความรู้ แต่เป็นความรู้ที่ผิด (เป็นความเชื่อ ไม่ใช่ความรู้) แต่เขาก็ขายของกันได้ และก็มีคนซื้อของเขาเยอะแยะเสียด้วย ก็คือประสบความสำเร็จในการขายเป็นอย่างดี ดังนั้น สำหรับสังคมของเราแล้ว การพัฒนาตนเองอาจจะไม่ใช่สิ่งจำเป็นก็ได้ เพราะดูจะไม่มีใครสนใจว่าตนจะได้รับสินค้าหรือบริการที่มีคุณภาพดีและปลอดภัยหรือไม่ ส.ส. ก็เหมือนกัน</content>

tose #7 IE

ทอรุ้งป่วย

วันนี้กำลังหลับสบายอยู่เลย น้องก็มาปลุกบอกว่า ให้พาไปโรงบาลหน่อย มันไม่ไหวแล้ว เราก็งงๆ โห มึงเมาเหล้า แฮ้งได้หลายวันหลายคืนจังนะ ปกติถ้าเป็นเรา เมาตื่นมาแฮ้งๆ บ่ายๆก็หาย ท้องเสียนิดเดียว แต่ปกติไม่กินเหล้าเราก็ขี้แตกเป็นปกติอยู่แล้ว แต่เรากินเหล้าเยอะและบ่อยจัด ๆ และก็แข็งแรงมากๆด้วยมั้ง น้องเราเป็นคนไม่แข็งแรงมาแต่กำเนิด คลอดก็ก่อนกำหนด อยู่ในตู้อบอยู่พักนึง ปกติก็ไปหากันที่รามคำแหงเป็นโรงบาลประจำของมัน แต่วันนี้ลองดูลองใช้ประกันสังคมหนแรกในชีวิต ก็เลยไปกันที่โรงบาลลาดพร้าว โห คนเยอะมากๆ ยังกะโรงบาลรัฐ ต่างกันที่แค่ติดแอร์ และ โซฟานิ่มกว่า มีหมอคนนึงหน้าตาผิวพรรณสีผมเหมือนโคโย้ตี้เลย เป็นโคโย้แบบกลางวันสีผิวกระดำกระด่างนะ กลางคืนสวย(จัด) แต่งหน้าๆหน่อย รอนานมากๆ น้องกินเหล้าเมาจัดๆ ตื่นมาก็อ้วกๆ ๑วัน วันต่อมาขี้แตกอีก๑วัน ขาดงานเลย อ่านสือพิมพ์ไปเยอะแยะ รอนานจัดๆ เมื่อคืนดูฟลุกออกรายการวู๊ดดี้ สองคนนี้เหมือนกันตรงเป็นคนไทยที่โตเมืองนอก ทัศนคติจะคล้ายๆกัน อาจจะต่างรสนิยมทางเพศกันไปก็ตาม ฟลุกบอกว่ารักลูกมากๆ พูดแบบจริงใจเลยล่ะดูออก ดูอยูนาน ก็สนุกดี เขาก็พูดเก่งน่ะแหละ ก็ดูปกติ ไม่ได้ดูเป็นคาสโนว่าอะไรนัก ฟลุกมีสัดส่วนใบหน้าเหมือนโดมเลยเนอะ แต่หน้าไม่เหมือนซะทีเดียว เราชอบสันติ เศวตวิมลนะ ชอบไล้ฟสไตล์เขา กินดี เที่ยวหนุก เสพงานศิลปะ ละครเวที อะไรแบบนี้ ไม่ต้องรวยล้นฟ้าแต่ก็มีไล้ฟสไตล์ที่อู้ฟู่ มีความสุขได้ ลูกสาวเขาก็คงมีระดับไม่ต่างกันนัก เที่ยวแบบพวกนักชิมพวกนี้มักมีอะไรคล้ายๆกัน เราชอบคุณชายถนัดศรีนะ แกเที่ยวเยอะดี ไปแบบแกก็คงมันด้วยล่ะ ไปกะบางกอกแอมเวย์ เอ๊ย แอร์เวยส์ สบายๆ ได้ความรู้ เห็นวัฒนธรรมแปลกใหม่ พลเอกโอภาล เราก็ชอบ แต่ตั้งแต่คุณอรพรรณแกพยามครอบงำไทยรัฐนี่น่าเบื่อมากๆ แกเบียดคอลัมนิสต์ดีดีออกไปหลายคนเลย และ ฝีมือเขียนและไล้ฟไสตล์ชีวิตก็สู้พวกนี้ไม่ได้ แต่สื่อก็มีข้อเสียแบบที่ลูกคุณสันติเขาโดนกระทำอยู่นี่ล่ะ พ่อเป็นสื่อแสบทำชาวบ้านไว้มาก แค่ลูกสาวจะมีแฟนซักคน โดนสื่อรุมขึ้นหน้า๑กันเป็นเดือนๆเลยเชียว โธ้ เราหลงรักเขามานาน ฟังเขาจัดรายการบ่อยๆ(สมัยก่อน) ทำไม ต้องไปหลงรักพ่อม่ายลูกติดด้วยน้า แต่เราว่าฟลุกก็ไม่แย่ไรหรอก คนเป็นแฟนด้วยก็คงมีความสุขมากทีเดียว เราสามารถทราบได้ว่าเขามีไล้ฟสไตล์และวิธีคิดเกี่ยวกับการดำรงชีวิตแบบไหนก็จากส่วนนึงที่คนเรากินเที่ยวและเสพงานศิลปะนี่ล่ะ ฟลุกเขาบอกว่าพ่อไปทางแม่ไปทางแต่เด็กๆ ต้องอยู่กะย่า เขาก็ต้องการความรัก อยากรู้สึกเต็มกระมัง รายการสุริวิภา เคยมีเทปนึง เราชอบมากๆ เขาเอาลูกของถวัลย์ ดัชนี มาออก เทปนั้นดีมากๆ เขาพูดจาดีมากๆ เกี่ยวกับความรัก เพราะขาดพ่อแม่มาแต่เด็ก ฟลุกเองก็เช่นกัน พวกนี้จะมีความเข้าใจว่า ความรักคืออะไร แม้จะไม่ได้รับมากเท่าที่ควร เคยสังเกตไหม พวกคนเหล่านี้ มักต้องการความรักตลอดเวลา และ ขี้เหงา จนหลายคนมักเข้าใจว่าเป็นคนเจ้าชู้ ตอนเราดูรายการสุริวิภาจำได้ว่า เคยบอกให้กุ้งดูนะ เขาพูดเก่งมากๆ กุ้งก็ถามว่านี่เขาขาดความรักจริงๆหรอ เราว่า นี่ พูดเหมือนเปนปราชญ์ความรักมากกว่า เรื่องแบบนี้มันเลือกเรื่องที่จะนำเสนอได้เสมอล่ะ ตอนเด็กๆเราก็เคยโดนทอดทิ้งนะ ไปอยู่ประจำ ตั้งแต่อนุบาลเลยล่ะ ที่อักษรเจริญ ฮ่าๆๆ ก็ว่ากันไป กลับมาที่เรื่องโรงบาล ถ้ารู้ว่านานขนาดนี้ก็ไปโรงบาลรามคำแหงดีกว่า ไวดี ใกล้บ้านกว่าด้วย หาหมอเสร็จก็ไปกินข้าวฟู้ดแลนด์กัน เอ เมื่อวานก็พึ่งมากิน แล้วก็ไปหาซื้อ นู้นนี้มาทำแกงจืดให้น้องกินมื้อเย็น นานๆที จะทำกับข้าวให้คนในบ้านกิน เพราะ ทำทีก็ทะเลาะกะยายไปนาน เราก็มีวิธีทำกับข้าวแบบเรา เขาก็มีแบบเขา แต่จริงๆเราชอบทำกับข้าวนะ ชอบมากๆด้วย ทำไวด้วย ทำไม่กี่นาทีเสร็จ แต่มื้อเย็นก็ออกไปกินข้าวร้านข้างนอกละ ไปกินร้านผึ้ง ร้านนี้อร่อยมากๆ ติดอันดับร้านที่ชอบไปเลยล่ะ ถึงเครื่องไทยมากๆ หากินรสนี้ยาก (สีกุก มีนบุรี) วันนี้แม่กลับมาจากไปเที่ยวยุโหรพ ขำมากๆ แม่ซื้อของมาฝากผึ้งด้วย เป็นพวงกุญเเจ สวยจัดๆ เราก็อยากได้ เราก็งงๆ เรายังไม่เคยซื้อของไรมาฝากผึ้งเลยซักหนเดียว แต่แม่เราซื้อมาให้ซะงั้นอะ แต่ผึ้งเขาก็สวยอะเนอะ น่ารักดีด้วย ไปกินข้าวร้านเขาบ่อยๆ แม่ก็ซื้อมาฝาก เพื่อนมานานแสนนาน ประถม มัธยม มหาลัย แปลกดีนะ เรื่องแบบนี้ เราไม่ใช่เด็กสาธิตจุฬาที่เรียนจุฬาซะด้วย จะได้มีเพื่อนต่อเนื่องขนาดนั้น ไอ้หยา เที่ยงคืนแล้ว นอนดีกว่า พรุ่งนี้ไปข้างนอกๆ</content>

Room no.14

Room no.14 Monday, October 27, 2008 00:44:53 ง่วงนอนได้ไงไม่รู้ วันนี้ก็นอนไปไม่น้อย ตื่นตีสี่ คนงี่เง่างอนไม่เลิก เที่ยงนอนอีก ตื่นอีกทีสี่โมงกว่าๆ สองทุ่มสี่สิบดูปืนใหญ่...จอมสลัด เออ หรือใช้ลูกกะตาเยอะไป ก็ไม่น่าใช่ หน้า ก็ไม่ล้าง ตอนแรกจะตั้งชื่อว่าอยู่ที่เดิม แต่จริงๆแล้วก็ไม่ได้อยู่ที่เดิม ห้องเบอร์๑๔ที่ไม่รู้จัก ได้ยินเสียงคนเรียกว่าทศ ขณะกำลังยืนอ่านหนังสือที่แผงหนังสือ หันไปจำไม่ได้จริงๆว่าเคยรู้จักกัน เขาทำหน้าเซ็งมากๆ แต่พอพูดเสียงก็คุ้นหูมากๆ ครั้งที่๒ในชีวิตที่เจอคนทักแล้วจำไม่ได้ แบบว่าเป็นคนเกิดมาความจำดีสุดๆจริงๆ ครั้งแรกเมื่อ ๖ปีที่แล้ว ไม่หรอก คงมีอีกล่ะ แต่จำได้ว่า จำไม่ได้เปนไง แค่นั้นเอง ทำไมคนเราอยู่ที่เดิมได้ มีวันนึงเพื่อนสนิทพูดเรื่องนี้ ถึงแฟนเก่ามันที่อังกฤษ มันเจออีกหนในร้านเหล้า ทำไมไอ้เหี้ยนี่ถึงไม่พัฒนาขึ้นเลย ในขณะที่มันเดินไปบนจุดสูงแล้ว เรานึกในใจก็มึงคิดไปเองน่ะซิว่า มึงขึ้นไปสูง ไอ้ผู้ชายที่มึงว่าเฮงซวยนั้นอะ เขาอาจไม่ได้รู้สึกว่ามึงเดินขึ้นไปสูงเลยก็ได้ เขาอาจเฉยๆกะมึงและคิดเพียงว่าหน้ามึงแก่ขึ้นก็เป็นได้ เพราะแท้จริงแล้วมึงก็สาวออฟฟิซคนนึง แต่ถ้ามึงเปลี่ยนจากบทตัวประกอบไปเป็นเพื่อนนางเอกจนไปเป็นนางเอกดังคับฟ้าเมืองไทยซิ อันนั้นล่ะ คนอาจเข้าใจได้ว่า เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน(ได้ผัวเป็นผู้กำกับล่ะซิ(ฮา)) แต่ถ้าเปลี่ยนจากพนักงานฝึกหัดไปเป็นหัวหน้าแผนกแต่ก็อยู่ในบริษัทเดิม เออ คนภายนอกบริษัทอาจจะเฉยๆ ทั้งๆที่มีเสียงปรบมือกึกก้องไปทั้งบริษัทแล้วก็ได้ ว่าคุณเดินมาได้รวดเร็วกว่าคนในวัยเดียวกันมากนักๆ (ลูกค้า...ใครจะรู้ว่าพนักงานแม็คคนไหนดีเด่น ถ้าไม่ไปดูโล่ห์ที่แปะไว้หน้าห้องน้ำ ซึ่งก็เกิดคำถามจากลูกค้าว่า...แล้วไง...ทั้งๆที่ในใจพนักงานนั้นสุดแสนภาคภูมิใจกับเกียรติยศที่ได้รับจากบริษัท บริษัทเสียเงินทำโล่ห์ไม่กี่สิบบาทแลกกับมีคนทำงานถวายหัว (โถ อนิจจา...โลกความจริงช่างตลกร้ายเสียนี่กระไร)) วันนี้หลังคนนั้นทักและบอกเราว่า ที่เคย....บลาบลาบลา จำได้ไหม เราก็เออๆออๆ เออว่ะ เวลาผ่านไปนานแค่ไหนวะ เกือบๆสามปีหรอ ทำไมเธอทำงาน อยู่เท่านี้เอง เราถามตนเอง แล้วกูล่ะ เป็นไงหรอ วันนี้ก็มายืนอยู่ที่แผงหนังสือนี้ที่เคยอยู่ตรงนี้เมื่อสามปีก่อน มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง หรือ? กับคำถามนี้ที่อยู่ในหัว เวลาล่วงเลย แล้วอะไรที่เปลี่ยนแปลง หน้าแก่ขึ้น ประสบการณ์มากขึ้น เงินทองเหลือน้อยลง ยึดติดอะไรน้อยลง แล้วเราเดินไปไกลกว่าเขาหรือไงกัน เราก็ไม่ต่างอะไรจากเขาหรอก ยังคงเป็นคนเดิม แต่เราคิดว่า...นะ... คนเรานี่นะ จะเก่งไม่เก่งบางทีไม่ได้ดูจากผลของการกระทำหรอก ว่า ยืนอยู่ตรงไหนแล้วในชีวิต มันอยู่ที่การโม้เก่งมากกว่าว่า ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ และทางข้างหน้าจะไปทางไหน (นี่กูประชดใครอยู่วะ...ประชดเอเจนซี่โฆษณาหรือไง) ความสุขมันอยู่ภายในมากกว่า สามปีผ่านไป ไม่ดิ สี่ปีผ่านไป เรากลายเป็นคนใบ้ไปแล้วหรือนี่ (ในเรื่องบางเรื่อง) คืนนี้อยากเจอฝ้ายจัง ไม่เจอมาสามปีแล้วซินะ จู่ๆก็คิดถึง อาจจะมีลูกไปแล้วก็ได้ อยากเล่าให้เขาฟังจังว่าชีวิตเราไปเจออะไรมาบ้างในรอบเกือบๆสามปีที่ผ่านมา เขาต้องตื่นเต้นมากๆแน่ๆ</content>

ผิงรักภาณิณค่ะ คริคริ

ผิงรักภาณิณค่ะ วันศุกร์ที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ๑๔:๕๗:๓๕ น. ชื่อเรื่องก็ฮาฟะแว้ว ไม่มีไรหรอก พอดีเดินผ่านหน้าทีวีเมื่อซักตอนบ่ายโมงมั้ง เห็นในละครคุณผิงที่เป็นดารา เขาบอกว่า เขารักภาณิณค่ะ เหี้ยแม่งฮาอะ เมื่อคืนเราพึ่งโทรไปคุยกะมิตรเก่ามิตรแก่ อย่าง ภาณิณ มา โทรไปเม้าแตกมากๆ เม้าไปชั่วโมงครึ่งได้ เม้าไปเรื่อยเปื่อยจริงๆนะละ(ปกติผู้ชายเขาไม่เม้าโทสับกันหรอกนะ) ตั้งแต่เรื่องสากกะเบือยันเรือรบ เราไม่ค่อยได้เจอกันหรอก เจอกันปีนึงนับหนได้เลย แต่เจอกันไม่ได้เม้าแตกทั้งวันทั้งคืน เม้าตั้งแต่เรื่องรางวัลซีไร้ต์ไปจนถึงดาราใครเป็นผัวใครเมียใคร เราก็นึกสงสัยนะ พวกดาราผู้หญิงที่เป็นแฟนกะพวกพระเอกตุ๊ดเอ๊ย พระเอกไบเซ็กช่วล เขาไม่รู้สึกอะไรกันหรือวะ ใครๆก็รู้กันทั้งบ้านทั้งเมืองว่าไอ้นี่เป็นตุ๊ด แต่ก็เอามาเป็นแฟนได้ แปลกดีแฮะ ไหนใครบอกกันว่า สวยเลือกได้ ... แต่ ... ผัวฉันบางวันก็ต้องไปเป็นเมียคนอื่น เอาตัวเข้าแลกกะหน้าที่การงาน อ่อ เราชอบเรียกไอ้นินว่า คุณ ภาณิณ ชิน นะ วัด เพราะว่า มีวันนึงเมื่อปลายปี๒๐๐๔ ไปงานศพน้องเพื่อนแล้วเห็นเด็กผู้หญิงคนนึง แต่งชุดนักเรียนมัธยม และ ปักชื่อและนามสกุลแบบนี้ ตอนนั้นทักษิณยังหล่ออยู่ เมื่อคืน มีเม้าด้วยว่า มึงอยากเป็นแฟนดาราคนไหนวะ กูว่าเดี๋ยวพอถึงเวลากูจะไปจีบน้องจุ๋ยว่ะ เดี๋ยวกูแนะนำริต้าให้มึงรู้จักนะ มันบอกว่าไม่เอาๆๆๆๆ จะเอาพอลลล่า เราแม่งขำกันใหญ่ ห่า พอลล่าเขาชอบคนรวย เขาไม่เอามึงหรอกเปลี่ยนเป้าหมายหน่อยๆ แต่ไอ้นินก็รู้ล่ะว่า เราหลงรักน้องจุ๋ยตั้งแต่เห็นเขาปี๑แล้วล่ะ แต่ไม่รู้จักกันหรอก คิกคิก เล่าให้มันฟังด้วยว่า เมื่อไม่นานมานี้ ไปเจอผู้หญิงคนนึงสวยมากๆๆๆๆๆ งุงิงุงิ ให้ความรู้สึกแปลกแสนแปลกที่ ถ้า จะ จีบเขาน่ะไม่ยากหรอก เพราะเขาไม่ได้สนใจอะไรกะผู้ชายมากนัก ผู้หญิงสมัยนี้น่ะ ดูก่อนเลย ออพชั่นเป็นไง ขับรถอะไร เรียนไรมา ชาติตระกูลยังไง ทำงานอะไร เงินทองทางบ้านมีเป็นถุงเป็นถังไหม อะไรต่างๆเหล่านี้ ซึ่งเราคุยกันว่า ไอ้สิ่งเหล่านี้เป็นองค์ประกอบที่ไม่ใช่พื้นฐานของความรักที่แท้จริงเลย ความรักที่แท้จริงองค์ประกอบพื้นฐานอยู่ตรงไหน เราก็เข้าใจกันนะ (ไม่ใช่เรื่องที่ต้องบอกในเวลานี้กระมัง) แต่สุดท้ายเราก็หักห้ามใจได้อะนะ เพราะไม่ใช่เวลาที่ถูก เราเชื่อมั่นเสมอว่า คนที่ใช่ย่อมมาในเวลาที่เหมาะสม และ สถานที่ที่ใช่ด้วย(ดั่งพรหมลิขิตให้เรารักกัน แหวะ อ้วก..แต่ฉันเชื่อของฉันแบบนี้จินๆ ชริชริ ) แต่เรารู้สึกว่า เออ มันแปลกดี ที่คนสวยคนนี้เขาเฉยๆกะอะไรแบบนี้ บางครั้งเราก็นึกอยากมีแฟนแบบมันล่ะนะ คือ คนแบบเรากะไอ้นินเนี่ยไม่หล่อที่ภายนอกเลย แต่ภายในเก๋เท่ประหลาดๆพอควร พวกเราเป็นคนที่เข้ากะผู้หญิงได้ดี เข้าใจผู้หญิงง่าย แต่หาคนเข้าใจคนแบบพวกเรายาก(มาก) มันเฮงที่หาแฟนมันเจอ คุยผ่านไปชั่วโมงครึ่ง เหี้ยนินถามว่า ” ตกลงมึงโทรหากูเรื่องไรเนี่ย” เราแม่งขำกร๊าก ก็นี่ไง กูโทรมาเม้ากะมึงเรื่อง กูชอบน้องจุ๋ยหลงรักเขามา๗ปี แต่เขาไม่เคยรู้เลย และไม่เคยเห็นหน้ากูเลย (ฮา) เลยถามว่ามึงอยากจีบดาราคนไหน เรียกความเฮฮากันไป เพราะรู้ว่าไม่มีทางเป็นความจริงเลย เดินผ่านหน้าทีวี ออกจากบ้านไปส่งไปรษณีย์ ส่งหนังสือไปให้คนๆนึงอ่าน รับประกันความเจ๋งเลย หนังสือเล่มนี้ พนักงานไปรษณีย์พูดจาแปลกๆ อยากให้เราส่งไป EMS โห ราคาต่างกะส่งปกติตั้งสามเท่า ลงทะเบียนก็สองเท่า เราก็ว่าแปลกดี พูดเหมือนมันหายได้ง่ายๆเลย ส่งพร้อมไปรณียบัตร๑ใบ นึกในใจ เอ๊ ก็ส่งแบบปกตินี่หว่า ถ้าไม่งั้นจดหมายก็หายกันไปนานแสนนานแล้วดิ โป๊สก๊าดก็ไม่มีทางถึงมือเขาดิวะ ถ้าไม่ลงทะเบียนหรือ EMS แต่จริงๆมันก็เงินไม่กี่บาทหรอกนะ แต่ไม่อยากให้ถึงเร็วเกินไปหรอก ความรักก็ต้องใช้เวลาบ่มเพาะ เหมือนกะการส่งของนี่ล่ะ จะให้ด่วนๆไปไม่ดี (ฮา) นึกไปถึงว่า เคยส่งของจากซิดนี่ย์ ไปกาต้าร์โดฮ่า เมื่อปลายปี๒๐๐๓ ค่าส่ง๑๕ดอลมั้ง ค่าประกันอีก ๓๐ เราเลยแล้วแต่บุญแต่กรรม ของกูแค่สิบสองเหรียญเองนะเว้ยยยยยย ถ้าจะถึงก็ถึง ถ้าจะใช่ก็ใช่ ไม่คิดมาก ไม่ประกัน ไหนๆก็เม้ามาแล้ว เม้าต่อละกัน ตอนแรกจะตั้งอีกหัวข้อนึงว่า บูเก้ แม่เคยบอกเมื่อหลายปีก่อนคงซักห้าปีมั้ง ว่า คำนี้เป็นคำยืมในภาษาอังกฤษมาจากภาษาฝรั่งเศสแปลว่า ช่อดอกไม้ เราเข้าไปดูไฮ๕ เพื่อนสนิท เห็นมันได้ดอกไม้ในงานแต่งงานของเพื่อนสนิทมัน แล้วก็ว่า..แปลกดี วัฒนธรรมแบบนี้มันมีไม่กี่ปีนี้เองนะ คล้ายๆกะการฉลองฮัลโลวีนเนี่ยล่ะ สมัยเราอยู่มหาลัย ไม่เห็นมีเลย เรื่องตลกคือ หลังจากมันได้ดอกไม้ แฟนเก่าแม่งหันไปมองหน้าแฟน(ปัจจุบัน)มัน บอกว่าแม่งหน้าเสียเหี้ยๆ กูแม่งนึกแล้วขำกร้ากๆๆๆๆ ไอ้เหี้ยเอ๊ย แฟนมึงก็อายุ๒๘เท่ากัน ใครจะอยากแต่งงานวะ(หล่อด้วย รวยด้วย) มันเม้าให้ฟังว่า อันที่จริงมันเป็นพิธีกรงานเนี้ย ตอนเช้าก็คุยกันกะเจ้าสาวว่า ไม่มีโยนดอกไม้เนอะ แล้วจู่ๆโปรแกรมก็เปลี่ยน หลังๆมานี้เราไปงานไหน ก็มีโยนดอกไม้ทั้งนั้นล่ะ เพื่อนสนิทเล่าให้ฟังว่า เพื่อนสนิทมันสองคนก็เคยได้ดอกไม้ แต่ก็ไม่เห็นได้แต่งเสียที เพื่อนสนิทมันคนนึงก็ฟอมดีบอกมันว่า ก็เฉยๆนะ ก็มันตกลงตรงหน้าก็ต้องรับ แต่เราจำได้ว่า เราเคยเม้ากะเขานะ เขาบอกตอนเขาอายุ๒๐ ก็คิดแล้วว่าจะออกกำลังกายเข้าฟิตเน็ส เผื่อ แฟนตอนนั้นคบกันไปเรื่อยๆ จะขอแต่งงานเขาจะได้แข็งแรงมากพอให้ลูกในครรภ์สุขภาพสมบูรณ์ แหม แต่พอ อายุ๒๘ ได้ดอกไม้ กลับบอกว่า เฉยๆ ไม่ได้อยากแต่งงานอะไร ฟอมดีฟอมดี ส่วนเพื่อนสนิทของเพื่อนสนิทอีกคน เราไม่รู้หรอก รู้แต่อีกซักพักคงแต่งมั้ง แต่อันนั้นรู้สึกเขาไปได้ดอกไม้ถึงโบสถ์ในแคนาดาเลยเชียว เรื่องดอกไม้และการได้แต่งงานนี่แปลกดี สาวๆอายุซัก๒๘นี่ก็แต่งงานกันไปหมดแล้วล่ะ คนที่เหลือๆอยู่ก็อายเพื่อน ไอ้จะเซ้าซี้แฟนให้แต่งนี่ก็แปลกดี ทำกันยาก เซ้าซี้นัก เลิกกะกู กูต้องมาหาแฟนใหม่ตอน๒๘นี่จะไม่ขำเอา แต่ก่อนแต่ไรไม่เข้าใจว่าทำไมถึงท้องกันได้ ไม่ใช่เด็กมัธยมนะ ที่ไม่รู้จักการคุมกำเนิด หลังๆมานี่ ชีวิตหาใช่นิยายไม่ ที่ท้องกะคนนึง แต่รักอีกคนนึงและแต่งงานอีกคนนึง (ผิงท้องกะใครไม่รู้ ไม่ได้ดูต่อ แต่ปากบอกว่ารักภาณิณ) หลายหนเรามักนึกแปลกใจว่าทำไม ผู้ชายอายุ๒๘จะแต่งงาน เมื่อคืนเหี้ยนินพูดถึงพี่ๆเพื่อนๆผู้ชายที่ออฟฟิซมัน ที่อายุซักยี่บแปดสามสิบ เงินเดือนซักสองหมื่น เขาแต่งงานกันได้ไง(วะ) เราก็บอกไปว่า ก็ช่วยๆกันไป คนอยากแต่งก็แต่งเองล่ะ เงินจะไปพอเลี้ยงลูกได้ไง(วะ) แต่เราคิดว่า ส่วนใหญ่เหตุผลจะบังคับมาจากเบื้องบน คือ ครอบครัวของเจ้าสาวที่เห็นว่าลูกสาวตัวเองอายุไม่น้อยแล้ว และ ยังไม่แต่งงาน คบกันมาก็นานแล้ว ผู้ชาย๒๘ กะผู้หญิง ๒๘ นี่ต่างกันมาก ผู้หญิงเริ่มไม่สวย(แม้จะสวยมหาศาล) ส่วนผู้ชายนั้นนับวันยิ่งหล่อวันหล่อคืน อันนี้แอบขำนะ จากผู้หญิงคนนึงที่ขอเราเป็นแฟน เมื่อซัก ๔เดือนก่อน เราถามเขาว่าทำไมล่ะ เขาบอกว่า ก้อเธออายุ๒๘อะ กำลังหล่อเลยอะ(เขาอายุ๒๕) เราแม่งขำเลย เหตุผลแค่เนี้ยหรอ ส่วนเหตุผลที่จากกันไป มันฮากกว่านั้นอีกเยอะ เลย ฮ่าๆๆ เออ จริงๆบนเน็ทเขาก็แอบมีรูปนะ ท่าทางจะดัง ฮาๆๆ มุราคามิบอกในหนังสือเล่มไหนซักเล่มของเขาว่า ผู้ชายหล่อสุดตอน๓๗ เราเห็นด้วยเลยล่ะ วุฒิภาวะ ความสำเร็จในชีวิต อะไรหลายๆอย่างมันเป็นแบบนั้นจริงๆ อันนี้ตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่า นารีมีรูปเป็นทรัพย์ บุรุษมีทรัพย์เป็นรูปนะจ๊ะ แต่เราเข้าใจผู้หญิงนิดๆหน่อยๆว่า ๒๘ นี่ก็พ้นวัยพร้อมสืบพันธุ์มาเท่านึงแล้ว มันก็ต้องอยากแต่งงานกันบ้างล่ะ อ้อ พอดีเห็นว่า นุ่น วรนุช เขาพึ่งอายุ๒๘ ไปไม่นานนี้(อ่านข่าวดารามา) ส่วนเพ็ญพักตร์ก็๔๘ อย่างสองคนนี้ต้องกรณียกเว้นอะ สวยไม่มีแก่เลย ทัศนคติชีวิตเขาคงดีมากๆ ถึงได้ไม่ค่อยแก่นัก นั่นไม่รวมถึงวิธีบำรุงผิวพรรณหรอกนะ อ้อ วันนี้วันฮัลโลวีน ไอ้ยุดโทรมาชวนไปเคิ้บ แต่เราไม่ไปหรอก ขออยู่บ้านดีกั่ว พอดีน้องชาลกะน้องเอกเขาจะเปิดตัวผลิตภัณท์แก้เมาใหม่ที่นั่น ไม่รู้เป็นไงเหมือนกัน อาจจะดัง รวยเละเลยก็ได้ หรืออาจจะตรงกันข้ามก็ได้ เขาก็วัดดวงกันไป</content>

October 30, 2008

tose #7 IE

เยี่ยวเหลือง...ขอมือหน่อย

เขียนสองอันนะ อันนึงคือ เยี่ยวเหนียว อีกอันคือ ขอมือหน่อย เยี่ยวเหลือง เป็นอาการขั้นต้นของเยี่ยวเหนียว ส่วนเยี่ยวที่เหลืองขึ้นทั้งๆที่ดื่มน้ำไม่น้อย นั่นเพราะ เครียดนั่นเอง &l